Fal-e Hafez

Ghazal 454 (غزل ۴۵۴) · Divan of Hafez

ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی

The verse
Hafez of Shiraz
ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی
از این باد ار مدد خواهی، چراغِ دل برافروزی
چو گل گر خرده‌ای داری، خدا را صرفِ عشرت کن
که قارون را غلط‌ها داد، سودای زراندوزی
ز جام گل، دگر بلبل، چنان مستِ میِ لعل است
که زد بر چرخ فیروزه صفیرِ تختِ فیروزی
به صحرا رو که از دامن، غبارِ غم بیَفشانی
به گلزار آی کز بلبل، غزل گفتن بیاموزی
چو امکانِ خُلود ای دل! در این فیروزه‌ایوان نیست
مجال عیش فرصت دان، به فیروزی و بهروزی
طریق کام‌بخشی چیست؟ ترکِ کامِ خود کردن
کلاهِ سروری آن است، کز این ترک بر دوزی
سخن در پرده می‌گویم، چو گل از غنچه بیرون آی
که بیش از پنج روزی نیست، حکمِ میرِ نوروزی
ندانم نوحهٔ قمری، به طرْف جویباران چیست
مگر او نیز همچون من، غمی دارد شبان‌روزی؟
مِیی دارم چو جان، صافی و صوفی می‌کند عیبش
خدایا هیچ عاقل را، مبادا بختِ بد، روزی
جدا شد یار شیرینت، کنون تنها نشین ای شمع!
که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی
به عُجْبِ علم نتوان شد، ز اسباب طرب محروم
بیا ساقی که جاهل را هنی‌تر می‌رسد روزی
مِی اندر مجلسِ آصف، به نوروزِ جلالی نوش
که بخشد جرعهٔ جامت، جهان را سازِ نوروزی
نه حافظ می‌کند تنها دعای خواجه توران‌شاه
ز مدح آصفی خواهد، جهان عیدی و نوروزی
جنابش پارسایان راست، محراب دل و دیده
جبینش صبح‌خیزان راست، روز فتح و فیروزی
Transliteration

ze-kūy-e yār mī-āyad nasīm-e bād-e nowrūzī

az īn bād ar madad khāhī cherāgh-e del barafrūzī

cho gol gar khorde-ī dārī khodā rā ṣarf-e ʿeshrat kon

ke Qārūn rā ghalaṭhā dād sowdā-ye zar-andūzī

ze-jām-e gol degar bolbol chonān mast-e mey-e laʿl ast

ke zad bar charkh-e fīrūze ṣafīr-e takht-e fīrūzī

be-ṣaḥrā row ke az dāman ghobār-e gham biyafshānī

be-golzār āy k-az bolbol ghazal goftan biyāmūzī

cho emkān-e kholūd ey del dar īn fīrūze-eyvān nīst

majāl-e ʿeysh forṣat dān be-fīrūzī-yo behrūzī

ṭarīq-e kāmbakhshī chīst tark-e kām-e khod kardan

kolāh-e sarvarī ān ast k-az īn tark bar-dūzī

sokhan dar parde mī-gūyam cho gol az ghonche bīrūn āy

ke bīsh az panj rūzī nīst ḥokm-e mīr-e nowrūzī

nadānam nowḥe-ye qomrī be-ṭarf-e jūybārān chīst

magar ū nīz hamchon man ghamī dārad shabān-rūzī

meyī dāram cho jān ṣāfī-yo ṣūfī mī-konad ʿeybash

khodāyā hīch ʿāqel rā mabādā bakht-e bad rūzī

jodā shod yār-e shīrīnat konūn tanhā neshīn ey shamʿ

ke ḥokm-e āsmān īn ast agar sāzī-yo gar sūzī

be-ʿojb-e ʿelm natvān shod ze-asbāb-e ṭarab maḥrūm

biyā sāqī ke jāhel rā hanītar mī-rasad rūzī

mey andar majles-e Āṣaf be-nowrūz-e jalālī nūsh

ke bakhshad jorʿe-ye jāmat jahān rā sāz-e nowrūzī

na Ḥāfeẓ mī-konad tanhā doʿā-ye khāje Turān-Shāh

ze-madḥ-e āṣafī khāhad jahān ʿeydī-yo nowrūzī

janābash pārsāyān rāst meḥrāb-e del-o dīde

jabīnash ṣobḥ-khīzān rāst rūz-e fatḥ-o fīrūzī

The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.

Draw your own fal

Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.