Ghazal 437 (غزل ۴۳۷) · Divan of Hafez
ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
ey qeṣṣe-ye behesht ze kūyat ḥekāyatī
sharḥ-e jamāl-e ḥūr ze rūyat revāyatī
anfās-e ʿĪsā az lab-e laʿlat laṭīfe-ī
āb-e Kheżr ze nūsh-e labānat kenāyatī
har pāre az del-e man o az ghoṣṣe qeṣṣe-ī
har saṭrī az kheṣāl-e to v-az raḥmat āyatī
key ʿaṭr-sāy-e majles-e rūḥāniyān shodī
gol rā agar na būy-e to kardī reʿāyatī
dar ārezū-ye khāk-e dar-e yār sūkhtīm
yād āvar ey ṣabā ke nakardī ḥemāyatī
ey del be-harze dānesh o ʿomrat be-bād raft
ṣad māye dāshtī o nakardī kefāyatī
būy-e del-e kabāb-e man āfāq rā gereft
īn ātash-e darūn bekonad ham serāyatī
dar ātash ar khiyāl-e rokhash dast mī-dehad
sāqī biyā ke nīst ze dūzakh shekāyatī
dānī morād-e Ḥāfeẓ az īn dard o ghoṣṣe chīst
az to kereshme-ī o ze Khosrow ʿenāyatī
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.