Ghazal 290 (غزل ۲۹۰) · Divan of Hafez
دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش
delam ramīde shod o ghāfelam man-e darvīsh
ke ān shekārī-ye sargashte rā che āmad pīsh
cho bīd bar sar-e īmān-e khīsh mī-larzam
ke del be dast-e kamān-abrūyī-st kāfer-kīsh
khīyāl ḥowsele-ye baḥr mī-pazad heyhāt
che-hā-st dar sar-e īn qaṭre-ye moḥāl-andīsh!
benāzam ān mozhe-ye shūkh-e ʿāfīyat-kosh rā
ke mowj mī-zanadash āb-e nūsh, bar sar-e nīsh
ze āstīn-e ṭabībān hezār khūn bechekad
garam be tajrobe dastī nehand bar del-e rīsh
be kūy-e meykade gerīyān o sar-fekande ravam
cherā ke sharm hamī āyadam ze ḥāṣel-e khīsh
na ʿomr-e Kheżr bemānad, na molk-e Eskandar
nezāʿ bar sar-e donyī-ye dūn makon darvīsh
bedān kamar narasad dast-e har gadā Ḥāfeẓ
khazāneī be kaf āvar ze ganj-e Qārūn bīsh
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.