Ghazal 221 (غزل ۲۲۱) · Divan of Hafez
چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد
cho dast bar sar-e zolfash zanam be tāb ravad
var āshtī ṭalabam bā sar-e ʿetāb ravad
cho māh-e now rah-e bīchāregān-e naẓẓāre
zanad be gūshe-ye abrū o dar neqāb ravad
shab-e sharāb kharābam konad be bīdārī
vagar be rūz shekāyat konam be khāb ravad
ṭarīq-e ʿeshq porāshūb o fetne ast ey del
bīoftad ān ke dar īn rāh bā shetāb ravad
gedāyī dar-e jānān be salṭanat mafrūsh
kasī ze sāye-ye īn dar be āftāb ravad
savād-e nāme-ye mūy-e sīāh chon ṭey shod
bayāż kam nashavad gar ṣad entekhāb ravad
ḥobāb rā cho fetad bād-e nakhvat andar sar
kolāhdārīyash andar sar-e sharāb ravad
ḥejāb-e rāh to-yī Ḥāfeẓ az mīān barkhīz
khoshā kasī ke dar īn rāh bī-ḥejāb ravad
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.