Ghazal 139 (غزل ۱۳۹) · Divan of Hafez
رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد
rū bar rahash nahādam o bar man gozar nakard
ṣad loṭf cheshm dāshtam o yek naẓar nakard
seyl-e seshk-e mā ze delash kīn be dar nabord
dar sang-e khāre qaṭre-ye bārān asar nakard
yā rab to ān javān-e delāvar negāhdār
kaz tīr-e āh-e gūshenešīnān ḥazar nakard
māhī o morgh dūsh ze afghān-e man nakhoft
vān shūkhdīde bīn ke sar az khvāb barnakard
mīkhvāstam ke mīramash andar qadam cho shamʿ
ū khod gozar be mā cho nasīm-e saḥar nakard
jānā kodām sangdel-e bīkefāyat ast
kāv pīsh-e zakhm-e tīgh-e to jān rā separ nakard
kelk-e zabānborīde-ye Ḥāfeẓ dar anjoman
bā kas nagoft rāz-e to tā tark-e sar nakard
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.