Ghazal 132 (غزل ۱۳۲) · Divan of Hafez
به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
be āb-e rowshan-e mey ʿārefī ṭahārat kard
ʿalā ṣ-ṣabāḥ ke meykhāne rā ziyārat kard
hamīn ke sāghar-e zarrīn-e khor nahān gardīd
helāl-e ʿīd be dowr-e qadaḥ eshārat kard
khoshā namāz o niyāz-e kasī ke az sar-e dard
be āb-e dīde o khūn-e jegar ṭahārat kard
emām khvāje ke būdash sar-e namāz-e derāz
be khūn-e dokhtar-e raz kherqe rā qeṣārat kard
delam ze ḥalqe-ye zolfash be jān kharīd āshūb
che sūd dīd nadānam ke īn tejārat kard
agar emām-e jamāʿat ṭalab konad emrūz
khabar dahīd ke Ḥāfeẓ be mey ṭahārat kard
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.