Ghazal 372 (غزل ۳۷۲) · Divan of Hafez
بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
begzār tā ze shāreʿ-e meykhāne begzarīm
k-az bahr-e jorʿe-ī hame moḥtāj-e īn darīm
rūz-e nakhost chūn dam-e rendī zadīm o ʿeshq
sharṭ ān bovad ke joz rah-e ān shīve naspparīm
jāyī ke takht o masnad-e Jam mī-ravad be bād
gar gham khorīm khvosh nabovad beh ke mey khorīm
tā bū ke dast dar kamar-e ū tavān zadan
dar khūn-e del neshaste cho yāqūt-e aḥmarīm
vāʿeẓ makon naṣīḥat-e shūrīdegān ke mā
bā khāk-e kūy-e dūst be ferdows nangarīm
chūn ṣūfiyān be ḥālat o raqṣand moqtadā
mā nīz ham be shoʿbade dastī barāvarīm
az jorʿe-ye to khāk-e zamīn dorr o laʿl yāft
bīchāre mā ke pīsh-e to az khāk kamtarīm
Ḥāfeẓ cho rah be kongere-ye kākh-e vaṣl nīst
bā khāk-e āstāne-ye īn dar be sar barīm
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.