Ghazal 349 (غزل ۳۴۹) · Divan of Hafez
دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم
dūš sowdā-ye rokhaš goftam ze sar bīrūn konam
goft kū zanjīr? tā tadbīr-e īn majnūn konam
qāmataš rā sarv goftam, sar kešīd az man be khašm
dūstān az rāst mīranjad negāram, čon konam
nokte nāsanjīde goftam delbarā maʿzūr dār
ʿešveī farmāy tā man ṭabʿ rā mowzūn konam
zardrūyī mīkešam zān ṭabʿ-e nāzok, bī-gonāh
sāqiyā jāmī bedeh tā čehre rā golgūn konam
ey nasīm-e manzel-e leylī khodā rā tā be key
rabʿ rā barham zanam, aṭlāl rā jeyḥūn konam
man ke rah bordam be ganj-e ḥosn-e bīpāyān-e dūst
ṣad gedā-ye hamčo khod rā baʿd az īn qārūn konam
ey mah-e ṣāḥeb qerān, az bande ḥāfeẓ yād kon
tā doʿā-ye dowlat-e ān ḥosn-e rūzafzūn konam
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.