Ghazal 160 (غزل ۱۶۰) · Divan of Hafez
خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد
khosh ast khalvat agar yār yār-e man bāshad
na man besūzam o ū shamʿ-e anjoman bāshad
man ān negīn-e Soleymān be hīch nastānam
ke gāh gāh bar ū dast-e ahreman bāshad
ravā madār khodāyā ke dar ḥarīm-e veṣāl
raqīb maḥram o ḥermān naṣīb-e man bāshad
homāy gū mafkan sāye-ye sharaf hargez
dar ān diyār ke ṭūṭī kam az zaghan bāshad
bayān-e showq che ḥājat? ke sūz-e ātash-e del
tavān shenākht ze sūzī ke dar sokhan bāshad
havā-ye kūy-e to az sar nemī-ravad ārī
gharīb rā del-e sargashte bā vaṭan bāshad
be sān-e sūsan agar dah-zabān shavad Ḥāfeẓ
cho ghonche pīsh-e to-ash mohr bar dahan bāshad
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.