Ghazal 393 (غزل ۳۹۳) · Divan of Hafez
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
manam ke shohre-ye shahram be ʿeshq varzīdan
manam ke dīde nayālūde-am be bad dīdan
vafā konīm o malāmat keshīm o khosh bāshīm
ke dar ṭarīqat-e mā kāferī-st ranjīdan
be pīr-e meykade goftam ke chīst rāh-e najāt
bekhāst jām-e mey o goft ʿeyb pūshīdan
morād-e del ze tamāshā-ye bāgh-e ʿālam chīst?
be dast-e mardom-e chashm az rokh-e to gol chīdan
be mey-parastī az ān naqsh-e khod zadam bar āb
ke tā kharāb konam naqsh-e khod-parastīdan
be raḥmat-e sar-e zolf-e to vāseqam v-ar-na
kashesh cho nabovad az ān sū che sūd kūshīdan?
ʿenān be meykade khāhīm tāft z-īn majles
ke vaʿẓ-e bī-ʿamalān vājeb ast nashnīdan
ze khaṭ-e yār biyāmūz mehr bā rokh-e khūb
ke gerd-e ʿāreż-e khūbān khosh ast gardīdan
mabūs joz lab-e sāqī o jām-e mey Ḥāfeẓ
ke dast-e zohd-forūshān khaṭā-st būsīdan
The Persian verses are from the Divan of Hafez of Shiraz, drawn from the public-domain ganjoor archive, and presented unchanged. The transliteration is model-assisted and awaiting review by a Persian-literate reader — if you spot a slip, we’d love to hear.
Hold a question in your heart, and let a verse of Hafez answer it.